Aby nie być gołosłownym, posłużmy się jeszcze raz Wikipedią, sprawdzając co ona ma do powiedzenia na temat rozwoju ogrodnictwa. Mianowicie, mniej więcej od końca XIX w. zauważyć można tendencję do zwiększania się popytu na wszelakie produkty pochodzące z gospodarstw ogrodniczych, dzięki czemu następuje stopniowa specjalizacja upraw oraz ich intensyfikacja a produkcja ogrodnicza zaczyna nabierać charakteru wielkotowarowego i silnie uzależnia się od rynków zbytu – np. dużych miast. Z ogrodnictwa wyłaniają się nowe, samodzielne działy: sadownictwo, warzywnictwo, kwiaciarstwo, szkółkarstwo.

Na terenach wielu państw można obecnie spotkać regiony specjalizujące się w określonym typie produkcji: warzywniczym, kwiaciarskim, czy sadowniczym, których celem jest, oprócz wprowadzania warzyw, owoców i kwiatów na rynki wewnętrzne, także ich produkcja na eksport.

Jak podaje Wikipedia, Ogrodnictwo, czy też hortologia, to wyspecjalizowany dział nauk rolniczych, traktujący o hodowli i uprawie roślin sadowniczych, warzywnych i ozdobnych oraz projektowaniu, urządzaniu i pielęgnowaniu terenów zieleni, czyli architekturze krajobrazu, zwykle charakteryzujący się dużym nakładem środków produkcji, energii, budynków, kosztów, a co za tym idzie – dużą wydajnością.

Ogrodnictwo jest jedną z dyscyplin naukowych w obrębie dziedziny naukowej – nauki rolnicze. W Polsce są cztery uczelnie wyższe na których są wydziały ogrodnicze oraz kilka innych (zarówno publicznych jak i niepublicznych) na których prowadzone są studia na kierunku ogrodnictwo.

Zapraszamy do zapoznania się z zawartością strony